Śledzę od kilku dni wszelkie artykuły i komentarze polityków dotyczące zbliżającej się, szczegółowej reformy oświaty. Kolejnej już reformy w moim życiu... Wczoraj ze zdziwieniem rozczytałam się w wypowiedzi obecnej pani minister edukacji, niezbyt odkrywczej czy głębokiej, ale zdumiałą mnie natarczywość wypowiedzi w kwestii wychowania. Otóż szkoła ma wychowywać, ma przekazywać wartości...
I jak tu znaleźć punkt wspólny dla ludzi, wspólny mianownik w szkole powszechnej, rejonowej - gdy wiem w jaki sposób dobiera się personel, pracowników, nauczycieli. Gdzie i kiedy spotykają się deklaracje i praktyka... co z przeciwdziałaniem zniechęceniu, wypaleniu i brakowi motywacji.
Wzorce osobowe, ideały??? No chyba jakiś żart... Przekraczamy progi szkoły, i często stajemy się kimś zupełnie innym, zakładamy maskę, upiększamy się lub bawimy w unikanie relacji, oddalamy się najczęściej emocjonalnie tłumacząc - ojej, to tylko praca, praca i nic innego. Zaraz skończę, idę i uciekam... Osobiste życie pozostawiam daleko stąd, niech każdy wie o mnie jak najmniej...
Ryszard Izdebski nazwał to zjawisko już kiedyś, ponad 10 lat temu - cudownym: PAW - Postmodernistyczny Anonimowy Wychowawca... Niby człowiek a nie człowiek, bez szczególnej twarzy, z ukrytym sercem i zasadami, niejasnymi przekonaniami, zbudowany na świecie jakichś nieokreślonych wartości, prawd i półprawd...
W ten sposób nie ma się z kim zderzyć, z kim utożsamić ale też - od czego odżegnać, odwołać się...
Nie wiadomo ku czemu przychodzi nam dążyć, a przed czym - chronić się...
Ogromna część z nas nabiera się na to złudne "coś", fasadę, za jaką nie ma życia, czynów brak, serce - umarło... Na sprzeczności, zlepek, na to co często nazywamy kompilacją - koszykiem luźnych zwrotów i wartości, często sprzecznych czy niezbyt głębokich, zakorzenionych w wielu kulturach... Zaczynamy być estetyczni - a nie etyczni w pracy, relacjach, rozmowach, sposobie spędzania czasu wolnego, zaufaniu, dyskrecji - czy zachowaniu powierzonej tajemnicy czy delikatności w kontakcie z młodymi ludźmi. Gdzie miejsce na wrażliwość i prawdziwość nas samych...
Szkoła??? Wychowanie??? Bliskość i bezpieczeństwo??? A przecież tego czasu dla drugiej osoby - w ogóle - coraz bardziej nam brak...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz