Gdy nic się nie udaje i wysiłki idą na marne

Czasem mamy uczucie, że całe nasze życie i rzeczywistość, 

sprzysięgły się przeciw nam. Że zostaliśmy sami i słabi. 

Nie udaje się nam nic i nie ma prawa się udać, powodzenie zaś

stało się dla nas legendą - słowem pustym i obcym.

Dodatkowo czujemy się opuszczeni, całkiem słabi, 

nie możemy liczyć na nikogo i na nic. 

Każda rzecz, jaką realizujemy kończy się fiaskiem, 

niepowodzeniem, jest pewną klęską. Inni zaś, oceniają nas 

jako nieudaczników, pechowców, ludzi skazanych na porażkę, 

niewartych wsparcia ani też poświęcenia nam odrobiny czasu.

Czasem nawet budzimy lęk w innych, że towarzyszenie nam, 

bycie blisko nas, spowoduje stratę i marne szanse na sukces, 

także u innych, u naszych przyjaciół. 

Nie jesteśmy dla innych oparciem. 

Mamy wrażenie że nic się nam nie ma prawa udać teraz, 

i że już nigdy się nie uda. 

Zły los się od nas nie odwróci. 

I to, że nie ma sensu żadne już działanie. 

Czasem też - mamy wewnętrzne przekonanie, że dlatego ponoszę 

klęskę za klęską, bo tak być już powinno. 

Bo wcześniej - zbyt łatwo i niezasadnie wygrywaliśmy 

swoje życie.

Najtrudniejsze jest też to, że zaczynamy czuć się samotni

i na tę pustkę wokół siebie i samotność, reagujemy równie 

silnie bezradnością. Na opuszczenie przez przyjaciół 

nie potrafimy reagować już złością - ale najczęściej - 

bezradnością, smutkiem, powolną akceptacją, dramatycznym 

napięciem. Poczuciem klęski, opuszczenia. 

Czujemy też ból porażki i brak nadziei w każdym momencie.

Nie znamy już poczucia krzywdy, klęski, ale powoli 

i nieubłaganie - dopuszczamy do siebie odczucie - 

“widocznie, należało mi się”.   

'#Jako rzecze Zaratustra' czyli często śni się nam, żeśmy bogami

Żeby uczyć kogoś bycia prawdziwym człowiekiem , trzeba nim być... nie zaś pokazywać ilustracje i regułki w książkach, zasady i paragrafy ilustrujące miraże np. przekazów medialnych, "celebryckich" kłamstw vel. niezbywalnych i jedynie słusznych prawd, no i klasycznie - naszych ulubionych polityków u władzy...

Po wielu latach trudnych ćwiczeń i mocnych doświadczeń, zaskakujących zwrotów akcji i w wyniku szeregu mocnych doznań - zdarza się, że nadal żyjemy... Te, które pozwalają na dokonanie korekty zachowań, pozwalają też skutecznie przeżyć. I to - udaje się nam całkiem nieźle...

Wartości... zasady...

Współcześnie: słowa niezrozumiałe, archaiczne, trywialne... Czasem puste, zwykle zaś - wypierane przez pustkę lub wręcz pochłaniającą wszystko (i wszystkich) - emocjonalną czarną dziurę. 

Długo "nie pociągniemy" sami i bezbronni, niewyposażeni, nieprzygotowani wśród ludzi, bez odrobiny zaufania, nadziei i umiłowania prawdy. Bez pewnej dozy i umiłowania ryzyka - ale i sporej otwartości, ciekawości świata, bez dążenia do poznania... głodu wiedzy...

Uznać jednak musimy, że nie my tu stanowimy zasady, nie my stworzyliśmy ten świat a przede wszystkim dzięki nam on jedynie może przestać istnieć. Nic dodać, tylko godnie trwać, bo nawet co do ilości włosów na własnej głowie... Niewiele możemy ich dodać czy też ująć sobie... Nic nam też nie pozwala wpłynąć na stan wyposażenia nas w potencjał - umiejętności, posiadanych zalet, zdolności, sprawność wrodzoną... Gdyż jeśli je mamy - cieszmy się, i dzielmy nimi... bądźmy szczęśliwi - posiadając. 

Jeśli zaś nie, nic to, nie martwmy się...

Tak widocznie jest, ma być, ale i musi, no i... tak być powinno...

Pytanie, jakie się rodzi w mej głowie, to nie "co" ale "jak". Jak rozwinąć w sobie potencjał, jak nauczyć tego pogodzenia wewnętrznego samego siebie i równocześnie wrażliwości na sprawy innych.

Jak uczyć się ofiarności, dzielenia się dobrem - szacunku, wielkiego serca, zaufania kolejne pokolenia - naszych uczniów, młodzież, wychowanków. I... jak dotrzeć z tą tą prawdą do swoich dzieci i innych podopiecznych. 

Jak inaczej i refleksyjnie postępować, działać mądrze??? Bez zadufania i fałszywej, pustej dumy zamykającej człowieka... 

Bez spłycającego człowieka poczucia wyjątkowości, wybrania, posiadania "boskiego wskazania", "boskiego genu" z pewną dozą bezkarności i nietykalności: "to mój syn/córka - nie rusz...", "milcz, czy ewentualnie - ignoruj jej/jego błędy", czy też "hej ty - nie wtrącaj się", a może: "przestań ich upominać, zabraniam - nie wolno ci tego czynić... tylko ja mam do tego prawo".

Takich ludzi, uzurpujących sobie specjalne traktowanie jest mnóstwo, niektórych dotkliwie boli życie... Inni pozornie oddają się w nasze ręce, zaraz jednak uderzają znienacka, atakują chytrze, za piękne - odpowiadają nadobnym...  

Nie nauczymy się inaczej pracować nad sobą ale i "zmianą wewnętrzną", bez prawdziwego "dociążenia odpowiedzialnością", licznymi trudnościami, nie da się ignorować zasad, znaczenia rozsądku oraz samodzielnego myślenia.

Pora na wysiłek: "nie ma kołaczy bez trudniejszej pracy", bez refleksji, wrażliwości... 

Zdaniem wielu, naprawdę -  "da się żyć", "da się to prze-żyć".

Może i się "jakoś-takoś" da, ale - po ludzku, po prostu, inaczej - nie wypada. Inaczej, czyli byle-jak, to płaskie - lekkomyślne. A dodatkowo i po ludzku mówiąc, jest niegrzecznie, jest nieludzko, banalnie - ale też, haniebnie...  

Krwawy lub lekko krwisty befsztyk, "kanapka z człowiekiem"...  Można powiedzieć, że nie czując, nie współodczuwając, powoli stajemy się mistrzami gry pozorów i absurdów, "bycia" za wszelką cenę... i pomimo innych bliźnich, drugiego człowieka.

Nawet często postrzegając siebie poza godnością, poza dobrem i z daleka od człowieczeństwa. A co w takim razie z pięknem - z tym, co staramy się umieścić na tronie, poza dostatnim życiem, poza jego używkami, zyskiem, ponad pozornymi korzyściami - uprawomocnionymi aktualnie i nieprawnie zasadami... 

W miłościwie panującym nam - czyli w panoszącym się społecznym i politycznym systemie, człowiek zaczyna "nic nie ważyć", nic nie znaczyć,  a przy aktualnie promowanych wartościach - nawet znikać z pola widzenia i działania. 

 Świat bez człowieka (tj. bez bycia na co dzień "Człowiekiem"), jest i będzie nadal  absolutnie... pustym. 

http://aneta-sendra.blog.onet.pl/2014/06/16/249/ ‎

Kochający tatusiowie...milczące mamusie

Bezkrytycznie, spontanicznie i zawsze... na wyłączność...

Miłość dziecka swojego bywa naprawdę - czasem o zgrozo, szkodliwa. Nie rozwojowa, nie uskrzydlająca czy stymulująca. Nie zachęca do podejmowania aktywności - cudownie bowiem wyręcza...

Pytanie: czy to jest miłość? A jeśli nie, to dlaczego osoba dorosła działa na szkodę własnego dziecka i czyni z niego nieczułego człowieka, o niskim stopniu empatii, ale równocześnie - wrażliwego tylko na własną krzywdę oraz potencjalne korzyści. "Pieszczocha" rodziny, pupila o słodkich i niewinnych oczętach... 
Sposób na wzorowego i wzorcowego członka udostępnionego nam, nowoczesnego i postępowego  społeczeństwa. 
Takich "jam jest, i nic poza mną...", oraz "no tak... po mnie - choćby potop, ja i tak pozostanę". Tym samym, w prosty sposób - rodzic hoduje... małego egoistę... 
Wyjątkowego, jedynego i niepowtarzalnego...
Gruboskórny zwierz....

Gubimy zdrową miłość i zasadę - nie szkodzić. Nikomu... jeśli się tylko da. 
Życie i bezpieczeństwo - zasady i moralność, dobro - są ponad wszystko, ponad każde inne dobro-czy-zło które da się 'kupić-sprzedać-zamienić'.
Coraz większa grupa rodzicieli - chce zamienić jednak wszelkie "ograniczające ich" wartości na materialne i para-materialne dobra: przedmioty lub przywileje, przewagi, zyski, przełożyć na układy i stanowiska, i uczynić z tego przekazywaną najmłodszym normę "do (u)wierzenia".

Gdzie archaiczne - rzekłoby się - zasady??? Gdzie reguły życia i współżycia społecznego. Opieka nad słabszymi, szacunek dla innych i dla siebie, także - "słabszych" stworzeń, małego człowieka. 
Kochać...
Ofiarować się... Rozważać cudze dobro i swoje, dokonywać wyborów... Nawet - rezygnować ze swojej korzyści... Czy tego jeszcze potrafimy nauczyć innych, przekazać drugiemu jako zasadę i sposób na życie??? Czynić podobnie, czynić właśnie - tak...


Przepraszam za moje wrażliwe refleksje, to jednak świeży efekt przemyśleń rodzących się w mojej głowie po kilku spotkaniach z rodzicami małego człowieka, lat ok. sześciu. Wynik ujemny życia "poza zasadami" oraz 'poza większą liczbą wartości'. Po prostu stało się ono nie do wytrzymania - nawet przy tak małym potomku, wyjątkowo trudne i dotkliwe. O ile jakoś trwa sobie, to jest już "nie do zniesienia" dla bliskich... 
Nawet poza wszelkimi wartościami pozostają zwykłe, ludzkie - rodzinne, mądre oraz naturalne potrzeby. 

I tak, myślałam (zakładałam) że proceder ten, odnosi się najczęściej, czy typowo - do rodziców młodych dziewcząt i takowych - i to był mój błąd.      

Gdy życie traci sens

Tracimy przyczepność do gruntu, tracimy...i pewność, 

że sami dajemy sobie w życiu radę. Że jesteśmy dorośli, 

niezależni. Oddani... Ale jak to zrobić? Gdy codzienność daje nam prztyczka w nos... 

Zrobiliśmy pozornie wszystko - szkoła, studia, wiara w to, 

że wybraliśmy dobrze. Że to jest właściwy kierunek, 

że będziemy potrzebni. Twórczy i pracowici,...i to nam 

i szefowi wystarczy. Że weźmie to za dobrą monetę... 

Potem - gorycz porażki, długie poszukiwania, odrzucane oferty

i pogardliwy uśmiech pracodawcy, którzy “spuszczają nas”,

kolejno, po drucie. 

A po tym wszystkim jeszcze wracamy do domu i znów 

nie mamy czym nakarmić rodziny, chyba tylko obietnicami

złożonymi i im, i sobie. Karmimy ich goryczą i poczuciem

krzywdy, napychamy, oszukujemy. 

Faszerujemy ich kolejnymi nadziejami. 

Płonymi...

Bez pracy i bez zadania codziennego nie odczuwamy przecież sensu życia, przepływa ono między palcami, 

a nie tylko nasz czas. 

Ale życie nasze, całe. 

Gdy czuję się niezrozumiany przez innych

Kiedy idę emocjonalnie i duchowo sam przez życie, kiedy jestem 

już sam, to jest jak piesza podróż nocą na pustej drodze... 

Sam piję kawę, i słodzę ją tak, jak sam potrzebuję i lubię... Dla siebie tylko gotuję, piorę tylko własne skarpety i jedno jabłko, 

mleko czy bułkę - kupuję... Ja sam i tylko dla siebie...

Gdy wydaje się, że następny dzień pomoże, okazuje się - że każdy następny przyniesie tylko większą i coraz dotkliwszą pustkę. Wielkie “nic” a tak blisko. 

Brak ciekawego oraz oryginalnego wypełnienia dnia i dobijający 

tak bardzo, codzienny brak rozmowy... 

Cisza - tylko cisza człowiekowi wciąż towarzyszy.

Nie ma się z kim zjeść kawałka ciasta drożdżowego, bo ludzie 

unikają siadania obok. 
Czują się niezręcznie, inaczej - z czasem udając nawet, że nie znają, nie rozpoznają cię na ulicy. Kiepsko jednak udają...

Czasem jest też tak, że jeden - wywołuje rozmową, fałszywością i uprzedzeniem 
do nas taką sytuację, że nikt inny nie chce pozostawać w bliskiej relacji z nami, boi się czegoś??? Czego - rozmowy? 

Emocji, płaczu, łez czy uśmiechu... 
Naszej natury... 

Człowiek bez innych ludzi też niewiele znaczy. A czuje się strasznie, 

bo mu czegoś i kogoś tak bardzo brak... 

Bo czy jest ci dobrze, czy też nie - gdy ktoś obgaduje cię 

czy oczernia, kłamie, niestety - pozostajesz bezsilny. 

Znów sam... 

Z czasem - zamykasz się w sobie, bo nie możesz tego pomieścić. 

Jak tu oczekiwać sprawiedliwości ze strony całego świata, jakiegoś rodzaju troski
czy miłości - nici sympatii... 

Nie spodziewaj się wiele.

Najgorzej jest także z tym, gdy niezrozumienie towarzyszy moim codziennym kontaktom z bliskimi. Relacje są coraz bardziej płytkie, bezpłciowe, trudne i chłodne - z czasem - stają się sztuczne, proste, bezsensowne, bezbarwne, nie cieszą. 

One oddalają nas. Odrzucają...   

Niezrozumienie trwa, do końca naszej drogi, jeśli się uwikłamy w zależność
od obrazu jaki kreują inni. Co o nas myślą, jakimi nas “tworzą”. 

Młodzi ludzie są szczególnie wrażliwi na tę sytuację, bezbronni i naznaczeni nią.