Całe życie można uprawiać fikcję

Trudno przekonać innych do swoich racji... Niektórzy poprzestają przez część życia na uzasadnianiu swoich wyborów, działań i popełnianych błędów... jedynie przed sobą...
Oczyszczają atmosferę, usypiają wątpliwości  i znajdują "niezłe" usprawiedliwienia dla wyskoków pociechy. Można taki sport uprawiać prawie całe życie.
Nawet - uzależnić się od tego stylu życia...

Znam matki zaprzeczające prawdzie o swoich dzieciach, o ich działaniach - używki, zachowania ryzykowne, kontakty, przyjaźnie - nie wnikają w to głęboko. Pomijają milczeniem, zadowolone z każdej deklaracji. Słyszą tylko to, czego pragną... Otwierają się na to tylko, co przynosi spokój serca...
Poprzestają na zapewnieniach.

Znam ojców, którzy twierdzą że znaleźli czy odzyskali kontakt z dzieckiem, spędzają z nimi czas - zwykle - za niewielki pieniądz. Te chwile ich uspokajają, gaszą też niepokój sumienia. Niepokój racjonalny, specyficzny, obcy ich znajomym i kolegom z pracy. Dzięki temu mają o kim i o czym opowiadać, kim pochwalić się - pomijają istotne szczegóły w swoich opowieściach, wstydzą się sami siebie, wstydzą się, ze osoba z którą są, przebywają to zupełnie inny człowiek. Ale kogo to w zasadzie obchodzi.
Kogo interesuje prawda, zwłaszcza, gdy jest tak niepopularna...
Nieudana... Gdy tak boli???
  
Pozbyć się odpowiedzialności i współodpowiedzialności za porażkę, nieuchronną choć oddalaną - odraczaną skutecznie...
Nie warto szukać i dociekać z nimi obiektywnej prawdy.
"Obiektywne" dla nich (już) nie istnieje...

Cud życia

On, chory na nieuleczalną chorobę genetyczną. Ona, do końca życia zaś musi zażywać leki, by jej mózg pracował normalnie.
Połączył ich los, ich miłość i owoc tej miłości.
To najcudowniejsza historia jakiej jestem świadkiem...
I ta miłość, to ziarenko, ten owoc jest czystym szczęściem i w dwójnasób oddaje im wszystko co najlepsze, dziękując za szansę, jaką mu dali.
Racjonalnie, związek bez szans, dla naszych polskich władz, dziecko do usunięcia nazwane 'ryzykiem zbyt wielkim'. A tu rodzi się w domu pełnym spontanicznej radości i niezwykłej miłości taki oto cud.
Zaprzeczyć trzeba rozsadkowi i rozumowi aby dostać to co najlepsze...
I nie warto tylko kręcić o tym filmów i pisać książek. Trzeba patrzeć na to, zarażać się tym i napełniać, realizować dalej i pokazywać jako wzór do naśladowania...
Czysta miłość...
Czysty cud życia naszego, jakże cieszę się mogąc mu kibicować z bliska...