Tak jak opiekujemy się ciałem, karmimy je głodne, tulimy, myjemy, otulamy kołderką lub miękkim odzieniem, warto otulić nasz świat emocji. One są codzienne, otwarte... trochę jak rana. A czasami naprawdę są jedną wielką raną, zranieniem przypadkowym lub celowym.
Bo ten nasz świat trochę tak wygląda, dopuszcza to, że nas boli. Czasem fałszywie zapewnia - że po wielu pzrejściach jesteśmy twardsi, mocniejsi... Ale co to za gwarancja i skąd pochodzi. Przeżycia - jedne nas łamią, szarpią i wybijają z równowagi. Rzadko zaś wzmacniając, powodują, że zamiast rozwijać się - zatrzymujemy się jak zamrożony embrion - łagodząc ból i razy upadku. Jeśli są regularne, gdy powracają, utrwalą się - tym bardziej ciężko będzie nam te rany uleczyć.
Gdy otaczają nas rozumiejący, życzliwi nam ludzie, wspierajacy nasz rozwój i wsłuchujący się w obecność, w potrzebę - jest lepiej. Gdy ciekawi drugiego człowieka... trafiliśmy dobrze. Bo gdy ludzie nas akceptują i zauważają nas - przyjmując takimi, jacy jesteśmy - jest o wiele łatwiej, stawiamy coraz pewniejsze kroki...
Zawsze jednak powiem, zaopiekuj się emocjami. Nie zaprzeczaj temu co czujesz...
One ogniskują kosmiczne ilości energii, nie jesteś w stanie ruszyć do przodu, gdy twoje emocje nie są zauważone, gdy je odtrącono i pominięto. Gdy skrzywdzono, zadano cierpienie. Gdy im zaprzeczamy - gdy wiemy lepiej, lub ktoś inny wie - co odczuwamy... One po prostu - są. W tym kształcie, w jakim zwykle chcielibyśmy je zamknąć, zepchnąć i ukryć głęboko...
Mówimy: nieprofesjonalne, słabość, tu nie ma miejsca na płacz i smutek, mówimy: weź się w garść, chłopaki nie płaczą. Każdy, kto skrzywdzony i pomijany - płacze. My tylko lepiej lub gorzej ocieramy łzy... Wielu z nas jest samotnych, spora grupa to ci co czują się "unieważnieni", których najbliźsi uczynili mniej ważnymi, nieistotnymi, niekompletnymi - ubogimi w jestestwo...
Niepytani, niesłuchani...
Nauczmy się najpierw nimi zaopiekować, wsłuchać się w nie - dopiero potem niech dzieje się cała reszta!
