Bida do bidy ciągnie...
Bida bidę zrozumie...
Czasem mówimy tak poznając rodziny, które się bardzo kochają i bardzo wspierają. Rodziny jakie w ocenie współczesnego świata nie posiadają nic, albo naprawdę niewiele... Brakuje nam takich wzorców i odnośników na co dzień i dlatego nie ma w nas zrozumienia dla tych niezaradnych, chorych czy wykluczonych, uzależnionych, tych co trwają w przemocy domowej, tych bez pracy i bez perspektyw, zawieszonych na łasce i niełasce MOPS...
Odwracamy wzrok, nie zagłębiamy się w tę rzeczywistość, oddalamy się w myśleniu - i cieszymy się mówiąc, dzięki ci Boże, że ja tak nie mam... że u mnie jest inaczej. Jestem uratowany... Ale to nie tak. Nie tym żyjemy, to nie jest życie w jego bogactwie. Właśnie to życie to mięso, to krew i woda. To popiół i zgliszcza miłości, to często choroba i śmierć.
W tych rodzinach często udaje się wykrzesać troskę i niezwykłą przyzwoitość. Można też liczyć na godną pomoc - choć nie są to pieniądze, ale może być to wysiłek, praca, jakieś gotowanie czy sprzątanie, spacer, zakupy - obecność przy łóżku... Jak wdowa w Sarepcie do domu której kroki skierował Eliasz... Gościnna, gotowa oddać wszystko i gotowa też umrzeć...
Tacy ludzie mają w sobie wpisaną - w swoją konstytucję - niezwykłą godność osoby, człowieka, ale i powagę, cierpliwość oraz uniwersalną miarę dobra...
Często tworzą rodziny duże, liczne, zachowują prawdziwe i autentyczne więzi. Nie porzucają i nie odrzucają kogoś w przypadku porażki, trudności, klęski życiowej, utraty czy śmierci bliskich, czy też choroby...
A my??? Co na to ci, którzy w swojej optyce mają się za "lepszych", za "ludzi sukcesu"...
Chcemy współczuć, żałować...
A czy myślimy kogo żałujemy i dlaczego, oraz o tym - czy my bardziej nie jesteśmy godni pożałowania???
