Czasem wydaje nam się, że nie pasujemy do aktualnej rzeczywistości, do czasów w jakich żyjemy. Że córka czy syn są kosmitami i wysysają z nas nie tylko pieniądze, ale wszystkie siły, radość, spontaniczność, gaszą entuzjazm, przynoszą ujmę...
Padamy na twarz by istocie swej zabezpieczyć wszystko i jeszcze więcej, a potem co? Brak wdzięczności, traktowanie tego jak oczywistość. Ależ jasne - że tak... Po to żyjemy... Dla nich, dla niej, to jego prowadzimy, przez świat i życie, w sukces, odzianego w splendor, spektakularne sukcesy. Jak mawia się o niektórych - "złote dziecko" nam rośnie... warte wszystkiego...
A my??? A nasze potrzeby, nasza codzienność i marzenia jakie nadal mamy i którym hołdujemy. Dlaczego zakopujemy je tak głęboko, by nie mieć do nich dostępu??? Czemu skrywamy emocje? Mówimy, nie ważne - nie ważne to, co ja i mnie, dla mnie, we mnie...
Bez nas, nie ma was. Bez naszej samorealizacji - nie istnieją nasze dzieci.
Jedynie brak satysfakcji i cierpienie.
A gdyby tak proporcjonalnie - przynajmniej - zadbać o obie strony. Dojść do połowy drogi, spotkać się tam, odkryć na nowo. Każde z nas jest warte realizacji marzeń, pragnień, tak jak wypoczynku, odrobiny luksusu, szaleństwa czy ekstrawagancji.
Jeśli zapomnimy o sobie, zapomnijmy, że z cudzego szczęścia uda nam się uszczknąć cokolwiek...
To tylko ułuda...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz