W relacji pomiędzy dwojgiem ludzi bywa różnie. Czasem nie wystarcza nam sił i pasji aby trwać przy sobie, aby się wspierać i walczyć przy sobie. Koncentrujemy się na walce ze sobą, często też - wbrew sobie. Co innego podpowiada nam logika, co innego - serce...
W naszej rzeczywistości wielu ludzi odpuszcza sobie związki, relacje. Nie wkłada wysiłku w ich podtrzymanie, odbudowę. Tak jak łatwiej nam zastąpić stary telewizor czy meble w kuchni nowymi, tak staramy się zrobić i ze związkami z ludźmi.
Zerwać, oddalić, odsunąć - często zniechęcić.
Przedsmak stanowią "ciche dni", trudne do zniesienia milczenie, kłopotliwe sytuacje gdy pod jednym dachem mijamy się bez słowa. Nie kończymy wypowiedzi, tylko czynimy jakieś obojętne gesty. Potem mijamy się nawet przy posiłkach, przy stole. Chcielibyśmy może by druga strona nas rozumiała, pojęła intencje, ale nie wytłumaczymy za skarby o co nam chodzi...
W zawieszeniu, cierpiący - ale z zadartą bródką w górę...
Pojęcie wygranej, nie pasuje tu... Tyle tylko, że nie oddajemy pola.
Wściekle zajadli, pewni swego, dumni z pełnego uzbrojenia i gotowości do starcia w każdym momencie...
Życie podtrzymuje w nas tę fikcję, że nie pracuje się z meblem czy rzeczą uszkodzoną, zepsutą... przestaje się człowiek przywiązywać do czegokolwiek i kogokolwiek. Oddaje pola... Z czasem odchodzi, oddala się. Szuka zamienników lub uzupełnienia gdzieś poza związkiem.
Czy gonimy marzenia??? Chyba nie, raczej - podtrzymujemy ogień pod złudzeniami. Złudzenie zasłania nam z czasem pole widzenia i odbiera pole manewru.
A milczenie, suchość w emocjach, sztywność, pustka i brak słów codziennych - trwa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz