Otwierajmy serca i drzwi naszych domów. Gościnnie, wiosna - czas gdy rodzą się szczeniaki i kociaki. Te bardzo chciane i poszukiwane i te mniej, te na których zarabiają hodowcy ale przede wszystkim przychodzą zaskakująco tam, gdzie ani czas ani rzeczywistość nie jest przygotowana na ich przyjęcie.
Ich domem staje się podwórko, szopa a często - pustostan, ogródek działkowy czy las... Otwarty teren...
Jeśli mamy pojemne serca, naprawdę dobre i otwarte, trochę woli by wesprzeć,pomóc i ofiarować czas oraz ruch, to i my możemy być dawcami ich szczęścia i spełnienia. Miłości i troski. Ten dom oraz szansa, może być tym jedynym, tą właściwą... Nic tylko dać się pokochać i zauroczyć jakiemuś stworzeniu, czasem czekającemu przez wiele lat na adopcję, na dach nad głową i dobrą strawę...
Ale najważniejsza jest miłość - otwarta, akceptująca, przełamująca i opór, i naturalną już nieufność. Poczucie braku nadziei, zawód jaki zwierzę przeżywa dotkliwie towarzyszy mu do końca... Żyje w nim skrywana obawa przed odrzuceniem, ono nie zna innego - dotąd - scenariusza, jak bezdomność, samotność, strach i niepewność kolejnego dnia.
Dajmy szansę pociechom, które oddać nam mogą całe swoje serce i dozgonną, czystą wierność. Te oczy, spojrzenie - bezcenne.Uwielbienie i przekonanie o tym, że mają dom kochający i na zawsze swoje miejsce w rodzinie... To nic, że kapcie czasem obślinione lub pogryzione, że czasem wymaga uprzątnięcia podłoga czy "podcerowania" kanapa, płaszcz czy fotel... Wyprania spodnie ubrudzone niecierpliwymi łapami po spacerze...
Ta miłość nie ma ceny... nie ma miary żadnej. Nie kończy się wraz z końcem życia...
Bo ona jest nieskończenie niepojęta i piękna. Tak piękne potrafi być tylko całe dobre życie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz