Zawiść i smutek jest jak jad...
Zatruwa nas od środka. Nie
mam czegoś lub brak mi, nie dostałem - nie tylko rzeczy, przedmiotu,
ale uczucia, ciepła, poczucia bezpieczeństwa. To odpowiedź na deficyt
uwagi, uważności, zainteresowania mną... Na niepoświęcanie mi czasu i
energii, brak pochwały i innych wzmocnień pozytywnych, wiary we mnie -
że jestem ważny, że dam radę, że wytrzymam, że poradzę sobie z
trudnością, rozwiążę problem -
Może kiedyś, stanę się samodzielny i szczęśliwy, a nie smutny i zależny...
Stajemy
dziś w rodzinach, w wychowaniu młodego pokolenia nie tylko przed
problemem braku czasu. Zagonienie, czas poświęcany pracy i rozwojowi
osobistemu, realizacji zainteresowań własnych, eksplorowania i badania -
ponad miarę siebie i świata dookoła nas...
Niszczymy nie tylko planetę ale i relacje ludzkie...
Ale
czy nie bardziej jest to problem braku miłości i otwartości...
Ciekawości drugiego człowieka i zdolności do poświęcania się mu,
oddawania tego, co otrzymaliśmy wcześniej, wdzięczności innym za coś, co
byli w stanie nam dać i czego nas nauczyć???
Ratujmy
kruchą równowagę, bez niej niezwykle trudno żyć, trudno też ocenić
perspektywę działań własnych i innych ludzi, nawet tych z największą
wiedzą, przygotowaniem czy doświadczeniem zawodowym, technicznym, każdym
innym...
Z
tym nastawieniem jest i będzie nam trudno uwierzyć w to, co jest daleko
- poza nami. W kruchość życia, kruchość naszej historii, ciała i
kosmosu jaki nas otacza. Niepowtarzalność tej planety, naszego
ekosystemu, naszej rodziny - niepowtarzalność więzi i związków z
ludźmi...
Nie my jesteśmy pępkiem świata... z pewnością - nie ja, nie ty...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz