Nie każdemu dane jest przeżywanie jedynie miłych emocji, odczuwanie zadowolenia i przepełniająca jak koryto rzeka - błogość. Są tacy i chyba jest ich coraz liczniejsze grono, którzy przeżywają trudne stany, bliskie depresji - bo trwają one dłużej, są złożone i bolą duszę człowieka. Potrafią udręczyć...
Wielu z nas myśli, gdyby wziął się w garść - gdyby czymś się zajął a nie tylko myślał zawieszony, od razu byłoby mu lepiej. Nic prostszego. Działać...
Czy naprawdę są to tak oczywiste przeżycia??? Czy nastawienie zmienia wszystko... Czy jest to zależne od naszej woli, od chcę czy nie chcę...
Smutek i poczucie pustki mają tendencję do utrwalania się z czasem, nie chcą opuścić nas tak szybko. Uczą człowieka bezradności, braku nadziei. Często powodują odosobnienie - bo do takich osób się nie lgnie, nie chce się z nimi przebywać. To takie mało budujące... Nie jest on twórczy, i taki nudny... Tak szybo ze wszystkiego rezygnuje. Nie wychodzi z domu... Boisz się??? No co ty, czego tu się bać...
Racjonalizacja to nie wszystko, poza chęcią przeciwdziałania i porzucenia słabych rozwiązań, oczywiście kiełkuje chęć zrozumienia. Ale gorycz samotności i cierpienie utrwala postawę.
Trudno trwać przy takim człowieku, trudno budować z nim związek. Wymaga to pracy i wysiłku obu stron, a raczej - podtrzymywania siebie nawzajem w realizacji. Prościej uciec, odejść...
Smutek i następująca po nim pustka, jaka zalewa życie człowieka faktycznie karmi się brakiem nadziei i perspektywy zmiany. Cierpieniem po każdej nieudanej interakcji - porzuceniu, rozstaniu, ucieczce, rezygnacji z pracy i wykonywanych zadań. Dzień za dniem się ciągnie, człowiek już w poniedziałek myśli o nadejściu weekendu i czasie, gdy nie będzie musiał spotkać się i rozmawiać z nikim. Nie przybliża to ani o krok do sukcesu.
Złudna jest też nadzieja, czy przekonanie - że mnie ten problem nie dotyczy. Skąd ta pewność... Całe życie się zmieniamy, mimo stałego temperamentu, nasza osobowość jest poddawana przeróżnym doświadczeniom i przeżywaniu wszelkich stanów. Owszem, to my odpowiadamy za satysfakcjonujący lub nie, poziom relacji... Ale cierpienie, wewnętrzne cierpienie i przeżywany dyskomfort - na pewno nie jest naszą intencją.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz