Wydaje nam się trywialne i niegodne uwagi to, że jakiś inny człowiek przeżywa w sobie paniczny lęk z którym nie może dać sobie rady. Czasem o tym mówi, ale potem - żałuje bo ktoś śmieje się z niego, nie traktuje poważnie...
Ta inność w przeżywaniu i odczuwaniu, dotyczy większości z nas. Czasem wiąże się z głębszą niedoskonałością, wrażliwością lub chorobą.
Wczoraj przyszła do mnie mała dziewczynka, po prostu asystent psychologa - jak mi się potem wyrwało, z obawą o swojego nowego kolegę. proszę pani, on panicznie boi się chmur. Boi się też burzy i grzmotów, żeby się ochronić - wchodzi pod ławkę... Zdziwiona, stwierdziła: - On chyba ma więcej lęków niż ja... Obydwie uśmiechnęłyśmy się. tak, przypominając sobie ubiegły rok, jej wizyty i rozmowy ze mną... Moje wejścia do klasy, jej potrzebę wtulenia się w człowieka... Stwierdziłam, faktycznie. Znalazła kogoś, kto bardziej potrzebuje. Mało tego, kim może się zaopiekować - oswoić go z rzeczywistością...
Jakże wielka była moja radość, gdy ten nowy chłopiec powiedział o niej: - To moja nowa przyjaciółka. Ona mnie pyta, ona ze mną jest. Ona przy mnie trwa. Ja ją interesuję, po raz pierwszy mi się to przydarzyło... Ona martwi się o mnie...
Dla niego to nowe doświadczenie, wcześniej odsuwany, przeganiany a czasem prześladowany doświadcza zainteresowania i gorącego przyjęcia. Choć mała jeszcze nie ma pomysłu co może dla niego zrobić, sama zaczyna opowiadać mu jaką dobrocią dla nas są chmury, ile dzięki nim się dzieje. I o tym - że deszcz oraz burza, nie zawsze niszczą...
Pokazuje mu - jak sama kiedyś walczyła ze "swoimi lękami". Mówi, że jest trudno - ale da się!!! Nie ma drwiny, nie ma w niej tego, co niszczy kontakt i relację pomiędzy ludźmi.
No ma dziecko zacięcie!!!
Przyjaźń może wykiełkować w potrzebie ale i we współodczuwaniu, gdy odbijam się od swojego dna, już mogę podać dłoń kolejnej osobie. Wtedy razem, wspólnie możemy zacząć płynąć, a kiedyś nawet - wypłynąć na głębię...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz