Chcę być wyjątkowy dla ciebie

Chcę być wyjątkowy, jedyny... właśnie ten...

Na którego czekałeś, czekaliście... nie smutny, trudny i przerażony, odepchnięty i oddalony mocno. Nie samotny, wyśmiewany - wytykany palcami... Potępiony, odrzucony - usunięty emocjonalnie z rodziny, nie najgorszy spośród dzieci.

Dziecko pragnie potwierdzenia – "jestem dla ciebie ważny". Przecież - nawet chociaż tak to pozornie nie wygląda - jestem w jakiejś dziedzinie lepszy, mocniejszy i mądrzejszy. Uczciwie pracuję nad sobą i staram się... choć efekt jest czasem mizerny.

Dlatego bardzo ważne jest na każdym etapie, gdy tylko rozpoznamy z wrażliwością ten problem – zapewnić taki obszar w rozwoju dziecka, w jakim może ono odnieść sukces. Odpowiada to tak ważnemu wyrażanemu pragnieniu i potrzebie: „doceń mnie”, „dostrzeż mnie”...

Jestem jedyny taki, i wyjątkowy! W grupie takich samych 8 latków czy 10 latków – każdy zasługuje na ten moment „dostrzeżenia”. Wśród identycznych dzieci, tylko pozornie. 

Każdy z nas chce się czuć niepowtarzalny i wyjątkowy! 

Rozpoznajemy w ten sposób potrzeby nie tylko na etapie nauczania początkowego.

Owszem, ten etap w rozwoju i poznawaniu wychowanków jest istotny i ważny – jako jeden z pierwszych. Jednak ponieważ różnicowanie w zakresie zdolności i umiejętności rośnie i zmienia się z wiekiem, często obserwujemy znaczny ich spadek u niektórych dzieciaków. 

Coraz  większe zróżnicowanie pomiędzy uczniami ma miejsce stałe w zespołach klasowych - ujawnia się w różnych sytuacjach, w momentach jakich nie sposób przewidzieć. Może się zdarzyć w każdym wieku naszego dziecka, osobistego dzieciaka czy ucznia w szkole jakiej pracuję. Dokładnie tak, jak zaznaczające się nagle różnice w poziomie i rodzaju naszej motywacji do pracy nad sobą, do zmiany i poszukiwań. Do nauki, do poszerzania wiedzy - jej zakresu ale też odkrywania jej nowych obszarów. Pasji, tajemnic... rodzenia się pytań, rozszerzania się dla nas rzeczywistości i granic poznania.

Nie tylko sytuacja szkolna może być środowiskiem w jakim możemy odczuwać radości i odnosić sukcesy. Warto o tym pamiętać!

Bezradność i brak wpływu na sytuację, niemożność jej poprawy czy wprowadzenia zmiany – powoduje odczucie samotności i poczucie niezrozumienia. Wtedy przeżywanie porażki rozszerzają się na wiele sfer życia... Mają też wpływ na cały rozwój – osobowość dziecka, jego emocje, ale i nastrój chwili... W rezultacie, na całe zachowanie dziecka i jego relacje z innymi.   

Czasem dziecko swoją potrzebę lub trudność osobistą sygnalizuje swoim zachowaniem – będąc już uwikłane w problem czy gdy zostanie odrzucone przez grupę. Będąc ofiarą czy fizycznie słabszym jej członkiem (np. mówi wtedy, że jest poniżane, prześladowane lub opiekunowie czy dyżurujące na przerwie osoby widzą - dostrzegają te liczne sytuacje). 

Dziecko wycofane - ofiara - nie potrafi o tym powiedzieć, nie poprosi wprost o pomoc czy reakcję! To już nie „ukryta potrzeba czy trudność” – to czasem wynik bezsilności czy braku wiary w zmianę sytuacji.

Odczuwanie bezpieczeństwa, komfortu bycia w szkole, akceptacja przez grupę i to, że mnie wreszcie chcą i wybierają np. do rozgrywek, do zabawy, że jestem lubiany i doceniany za uśmiech, każdy czyn, za wkład pracy we wspólne zadanie – jest wielkim pragnieniem dzieci.

Samotność budzi żal i rozgoryczenie. 

Powoduje też że chcemy być zauważeni, jakkolwiek – z czasem nawet poprzez zachowania demonstracyjne, kłopotliwe i trudne. Naganne, drażniące i wreszcie podlegające naganie, karze... Warto wtedy pamiętać, że był lub nadal jest to sygnał... 

Wołanie - najczęściej przybierające formę „trudnego do zaakceptowania zachowania”.