O dramacie rodzących się i umierających zaraz dzieci, pożegnaniu się z
odchodzącymi maluszkami ale też jak ciężko o tym mówić i wreszcie - jak
długo się pamięta, każdy z nas trochę wie. A to w rodzinie ktoś miał
takie doświadczenie, a to ktoś bliski opowiadał...
Może sami też
uczestniczyliśmy w odchodzeniu, żegnaniu się z dzieckiem, próbie
ratowania go. W godzinach spędzonych przy łóżku... W ostatnim też
pożegnaniu, we wsparciu rodziców...
Matka jednego z moich uczniów
straciła maleńką, kilkumiesięczną córeczkę. Tak się cieszyła na jej
urodzenie... Już jej nie ma między nami...
Moja córka zdecydowała
się na wolontariat w Szpitalu dziecięcym, oddział do wyboru - jednak
czekała ją rozmowa z opiekunem wolontariatu, księdzem i jego wskazanie i
osąd... Posłuchał i popatrzył na nią już po rozmowie, zapytał o to jak
sobie wyobraża pomoc, działanie, zadania. Podumał chwilę, i powiedział -
"już wiem gdzie cię przydzielić... pójdziesz na onkologię dziecięcą".
Ciężar
ugina trochę kolana. Wydaje się to nie zabawą, a na pewno nie
rozrywką... choć często ta aktywność taka jest: gry, zabawy, czytanie
książek, strojenie się...
Ale najbardziej urzekła mnie prośba
jednej z dziewczynek do mojej córki, takiej małej uśmiechniętej buzi -
"mogłabyś poczesać mi włoski???". I myśl. Kurcze, co tu czesać, ona nie
ma żadnych włosków. Chemia jej zabrała... Na to zdziwienie i milczenie
mojej córki dziewczynka z uśmiechem zagadała: "Wiem wiem, na głowie nic
nie ma... ale chociaż poudawajmy tą szczotką, że mnie czeszesz po
główce..."
I jak tu nie kochać tego co jest, i takiego jak jest...
Zanim odejdzie, zanim się ją tylko taką zapamięta.
Moje dziecko ma
czasem orzeszek do zgryzienia...
I tematy do rozważenia w głowie.
Czy
lekarz może pomóc. Nie wiem, ale niech przynajmniej spróbuje...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz