Wsparcie dotyczy każdego członka rodziny. Osoby dorosłej i nastolatka. Jego potrzeba zaś, potrzeba wsparcia - specyficzna jest bardziej dla osoby młodej. Z racji przeżyć, doświadczeń oraz ukształtowanej osobowości - wsparcia winien udzielać dorosły.
Dziecko czuje problem, wie o nim więcej, niż powiedzą rodzice, obserwuje, ma intuicję silniejszą niż osoba dorosła, zbiera wszelkie - niewerbalne sygnały. Nie potrafi jednak rozwiązać problemów. Zaradzić trudnościom. Nie jest gotowe. Nie będzie nigdy - naszym zdaniem....
To osoba dorosła jest do tego delegowana. Otoczyć opieką, utrzymywać, opiekować się, troszczyć.
Wsparcie nie odnosi się tylko do walorów czysto materialnych i fizycznych, naważniejsze jest to mentalne... czasem wystarczy samo doświadczenie "bycia zaopiekowanym", to że kogoś zajmujemy, interesujemy, ktoś się o nas szczerze martwi. To jest taki rodzaj zmartwienia, o którym myślimy: "jestem tu, a on/ona cały czas zastanawia się czy jest mi dobrze, wygodnie, czy jestem bezpieczny".
Wsparcie to czasem "bycie ślepym na sygnały" te realne, zapewnienia innych osób. Miłość pzresłania nam wszystko - łącznie z rozsądkiem i czujnością. Z instynktem...
Bo to miłość. Ta oddana i ślepa, uszkodzona jakoś tak - jak czasowo założona maska karnawałowa.
Dlatego czasem matki chronią do końca i wbrew faktom i rozsądkowi.... syna przestępcę czy córkę, która zawiniła, oszukała... Ale wsparcie trwa i jest możliwe pomimo granic, dystansu i oddalenia. Choroby i słabości, tego też, że nie możemy nic poradzić wobec tragicznego losu.
Ważne - byśmy po prostu trwali i byli. Razem i wspólnie. To rodzaj siły, którą gdy dzielimy, wtedy się cudownie mnoży. Wieczna.... i stała. Niczym wieczna skała....
Po to jesteśmy... Dlatego tworzymy tę małą, rodzinną, intymność i rzeczywistość...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz