Nie mogę tego ciągnąć, budować, współtworzyć... Nie mam siły, brakuje mi dawnej świeżości. Coraz więcej młodych mam chce tylko wejść do pokoju, do gabinetu - ale nie rozmawiać, zostawić coś, złożyć dokument czy podanie i uciec niby zając - byle dalej...
Ta niegdysiejsza prośba o rozmowę i czas - to dzisiejsze wykrzyczane na skróty życzenie czy bezosobowy komunikat. Bez zatrzymania i bez dłuższej refleksji. Wypowiedziany szybko i z rezygnacją, w bezradności... kiedy człowiek jest spięty, samotny, opuszczony...
To wszystko brzmi jak jęk... Jak stęknięcie.
Jak dźwięk wypuszczanego powietrza...
Bezdechu... Zatrzymanie.
I choćby chciało się pomóc i wesprzeć - to tego człowieka już nie ma. Jest może jeszcze sam korpus... lub ktoś właśnie ukrył się, zbiega po schodach, znika... Chyba, że sytuacja dotyczy wartościowego przedmiotu. Wtedy mamy go na chwilę. Rozbiegany, spanikowany - bo powinien być już gdzie indziej.
Czy czeka na nas tylko jakieś inne "gdzieś" i świat się tak zmienił, tak pędzi, że nasze relacje porwały się jak sieci pajęczyny. Czy kilka rzeczy można realizować w jednym momencie, płytko i powierzchownie...
Niestety, takie odnoszę wrażenie, że przykładamy małą wagę do związków międzyludzkich, zależności, do współdziałania. Nie lubimy też towarzyszącego wychowaniu wysiłku, pracy, konieczności zatrzymania się, przemyślenia strategii i podjęcia kolejnych kroków. Boimy się skupienia i refleksji... Wszelkiej aktywności wymagającej od nas czasu i pomysłu, intensywnej pracy... Nawet - gdy podmiotem wspólnego działania - jest dziecko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz