Zwrot paradoksalny???
Niekoniecznie. W sytuacji gdy nadchodzą wakacje i pozornie - czasu jest więcej i to w nadmiarze, częściej niż podczas sezonu pracy, na wszelką dostępną aktywność zwykle pozostajemy we wszechogarniającym: Po co? Czy warto? Czy ja zasłużyłam? Czy mi się należy?
Nie dość, że potwornie nie doceniamy siebie, gdy i tak - inni zwykle nie doceniają nas wcale, to jeszcze, próbujemy - celnie kopnąć siebie samych - w kostkę... Ugodzić, w czułe miejsce, dotkliwie skaleczyć.
Nasze serducho i duszę...
Że przecież, nie zasługujemy na miłość, troskę i opiekę, to dobrze już wiemy - prawda. Całe nasze krótkie życie jesteśmy o tym przekonywani. Teraz - bijemy się już tylko o uwagę, i o to, by samemu o siebie zadbać.
Dla kogoś może to być uśmiech i radość dziecka, dla innego - zdrowie, powodzenie członków rodziny... Kto inny odczuwa zadowolenie gdy podróżuje, czyta, gdy jest na dobrym, eksponowanym stanowisku... Kto inny ma się dobrze, gdy ma pełny portfel i żadnych finansowych zobowiązań...
Odczuwamy pełnię dobra i szczęścia... Tak, to czasem nam się wydarza, kiedy indziej - wydaje się nam...
Spróbujmy, no dalej...
Choć przez czas jakiś...
Dać możliwość i szansę przeżycia i doświadczenia czegoś dobrego, bezkarności i bezkrytycznego odczuwania przyjemności i szczęścia - nie tak od razu bezgranicznego. Jakiegoś jednak "dostatku"... Prawdziwie świadomego - rzeczywistego dobra.
Małego, prostego i skromnego...
Jeśli nam się uda, jeśli dostaniemy je, jeśli przeżyjemy i doświadczymy go - już jesteśmy szczęściarzami...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz